از روزبه تا سلمان محمدی!

صلی الله علیک یا اباعبدالله الحسین(ع)

حکیم ابوالقاسم فردوسی از حریم مولایمان علی علیه السلام دفاع می کند!!!
نویسنده : غریب آشنا - ساعت ٢:٥٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ فروردین ۱۳٩٠
 

(این پست تا اطلاع ثانوی ثابت می ماند)

متن شعر کامل شد!!!

اخیرا عده ای غرب زده آهنگ ایران و ایرانی بلند کرده اند و با توهین به مقام عصمت و طهارت قصد دارند ایران و ایرانی که طی قرنها جزو مهمترین مدافعین حریم اهل بیت بوده اند رو از اسلام و دین و اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) جدا کنند

زهی خیال باطل!

بله آقایون شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی(روحش شاد باد) رو به عنوان کتاب آسمانی خودشون معرفی می کنند و می خواند با ترویج شعائر نژاد پرستانه...

.

دفاع از علی و آل علی (علیهم السلام)را از زبان حکیم بشنویم:

من از مهر این هر دو شه نگذرم      اگر تیغ شه بگذرد بر سرم


ایا ای شاه محمود کشور گشای     زکس گر نترسی بترس از خدای
که پیش از تو شاهان فراوان بدند      همه تاجداران کیهان بدند
فزون از تو بودند یکسر به جاه     به گنج و کلاه و به تخت و سپاه
نکردند جز خوبی و راستی      نگشتند گرد کم وکاستی
همه داد کردند بر زیر دست      نبودند جز پاک یزدان پرست
نجستند از دهر جز نام نیک      وزان نام جستن سرانجام نیک
هر آن شه که در بند دینار بود      به نزیدک اهل خرد خوار بود
گرایدو نکه شاهی به گیتی تراست      نگویی که این خیره گفتن چراست
ندیدی تو این خاطر تیز من     نیندیشی از تیغ خونریز من
که بد دین و بد کیش خوانی مرا     منم شیر نر ، میش خوانی مرا

مرا غمز کردند کان بد سخن      به مهر نبی و علی شد کهن
هر آن کس که در دلش کین علیست      ازو خوار تر در جهان گونه کیست
منم بنده ی هر دو تا رستخیز      اگر شه کند پیکرم ریزریز
من از مهر این هر دو شه نگذرم      اگر تیغ شه بگذرد بر سرم
نباشد جز از بی پدر دشمنش      که یزدان بسوزد به آتش تنش

منم بنده ی اهل بیت نبی       ستاینده ی خاک پای وصی
مرا سهم دادی که در پای پیل       تنت را بسایم چو دریای نیل
نترسم که دارم ز روشندلی      به دل مهر جان نبی و علی
چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی       خداوند امر و خداوند نهی
که من شهر علمم علیم درست        درست این سخن گفت پیغمبر است
گواهی دهم کاین سخن راز اوست       تو گویی دو گوشم بر آواز اوست
چو باشد تورا عقل و تدبیر و رای       به نزد نبی و علی گیر جای
گرت زین بد آید گناه منست       چنین است این رسم و راه منست
به این زاده ام هم به این بگذرم       چنان دان که خاک پی حیدرم
ابا دیگران مر مرا کار نیست       براین در مرا جای گفتار نیست
اگر شاه محمود ازین بگذرد       مر اورا به یک جو نسنجد خرد
چو بر تخت شاهی نشاند خدای       نبی و علی را به دیگر سرای
گر از مهر شان من حکایت کنم       چو محمود را صد حمایت کنم
جهان تا بود شهریاران بود       پیامم بر تاجداران بود
که فردوسی طوسی پاک جفت     نه این نامه بر نام محمود گفت
به نام نبی و علی گفته ام      گهر های معنی بسی سفته ام
چو فردوسی اندر زمانه نبود     بد آن بد که بختش جوانه نبود
نکردی درین نامه ی من نگاه      به گفتار بد گوی گشتی ز راه
هر آنکس که شعر مرا کرد پست      نگیردش گردون گردنده دست
من این نامه ی شهریاران پیش      به گفتم بدین نغز گفتار خویش
چو عمرم به نزدیک هشتاد شد      امیدم به یکباره بر باد شد
به سی سال اندر سرای سپنج      چنین رنج برم به امید گنج
ز ابیات غرا دو ره سی هزار      مر آن جمله در شیوه ی کار زار
ز شمشیر و تیر و کمان و کمند      زکوپال و از تیغهای بلند
ز بر گستوان و ز خفتان و خود      ز صحرا و دریا و از خشک رود
ز گرگ و ز شیر و زپیل و پلنگ      ز عفریت و از اژدها و نهنگ
ز نیرنگ غول و زجادوی دیو     کزیشان به گردون رسیده غریو
ز مردان نامی به روز مصاف     زگردان جنگی گه رزم و لاف
همان نامداران با جاه و آب     چو تور و چو سلم و چو افراسیاب
چو شاه آفریدون و چو ن کیقباد     چو ضحاک بد کیش بی دین و داد
چو گرشاسب سام نریمان گرد     جهان پهلوانان با دستبرد
چو هوشنگ و طهمورث دیو بند     منوچهر و جمشید شاه بلند
چو کاوس و کیخسرو تاجور     چو رستم چو رویین تن نامور
چو گودرز و هشتاد پور گزین     سواران میدان و شیران کین
همان نامور شاه لهراسب را     زریر سپهدار و گشتاسب را
چو جاماسب کاندر شمار سپهر     فروزنده تر بد ز ناهید و مهر
چو دارای داراب بهمن همان     سکندر که بد شاه شاهنشان
چو شاه اردشیر و چو شاپور او     چو بهرام و نوشیروان نکو
چو پرویز و هرمز چو پورش قباد     چو خسرو که پرویز نامش نهاد
چنین نامداران و گردنکشان     که دادم یکایک ازیشان نشان
همه مرده از روزگار دراز     شد از گفت من نامشان زنده باز
چو عیسی من این مردگان را تمام     سراسر همه زنده کردم به نام
یکی بندگی کرده ام ای شهریار     که ماند ز تو در جهان یادگار
بناهای آباد گردد خراب      ز باران و از تابش آفتاب
پی افکندم از نظم کاخی بلند     که از باد و باران نیابد گزند
بر این نامه بر عمرها بگذرد      بخواند هر آنکس که دارد خرد
نه زین گونه دادی مرا تو نوید      نه این بودم از شاه گیتی امید
بداندیش کیش روز نیکی مباد      سخنهای نیکم به بد کرد یاد
بر پادشه پیکرم زشت کرد      فروزنده ی اخگر چو انگشت کرد
اگر منصفی بودی از راستان     که اندیشه کردی در این داستان
بگفتی که من در نهاد سخن     به داد ستم از طبع داد سخن
جهان از سخن کرده ام چون بهشت     از این بیش تخم سخن کس نکشت
سخن گستران بیکران بوده اند     سخنها بی اندازه پیموده اند
ولیک ار چه بودند ایشان بسی      همانا نگفتند از ایشان کسی
بسی رنج بردم در این سال سی     عجم زنده کردم بدین پارسی
جهاندارا گر نیستی تنگدست     مرا بر سر گاه بودی نشست
که سفله خداوند هستی مباد     جوانمرد را تنگدستی مباد
به دانش نبد شاه را دستگاه     وگرنه مرا برنشاندی به گاه
چو دیهیم دارش نبد در نژاد     زدیهیم داران نیاورد یاد
اگر شاه را شاه بودی پدر     بسر بر نهادی مرا تاج زر
و گر مادر شاه بانو بدی     مرا سیم و زر تا به زانو بدی
چو اندر تبارش بزرگی نبود     نیارست نام بزرگان شنود
کف شاه محمود عالی تبار     نه اندر نه آمد سه اندر چهار
چو سی سال بردم به شهنامه رنج     که شاهم ببخشد به پاداش گنج
مرا از جهان بی نیازی دهد     میان یلان سر فرازی دهد
به پاداش گنج مرا در گشاد     به من جز بهای فقاعی نداد
فقاعی نیرزیدم از گنج شاه     از آن من فقاعی خریده به راه
پشیزی به از شهریاری چنین     که نه کیش دارد نه آیین دین
پرستار زاده نیاید به کار     اگر چند دارد پدر شهریار
سر ناسزایان برافراشتن     و از ایشان امید بهی داشتن
سر رشته ی خویش گم کردنست     به جیب اندرون مار پروردنست
درختی که تلخست وی را سرشت     گرش بر نشانی به باغ بهشت
وراز جوی خلدش به هنگام آب     به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب
سرانجام گوهر به کار آورد     همان میوه یتلخ بار آورد
به عنبر فروشان اگر بگذری     شود جامه ی تو همه عنبری
و گر تو شوی نزد انگشت گر      از او جز سیاهی نیابی دگر
ز بد گوهران بد نباشد عجب     نشاید ستردن سیاهی ز شب
به ناپاک زاده مدارید امید     که زنگی به شستن نگردد سپدد
ز بد اصل چشم بهی داشتن      بود خاک در دیده انباشتن
چو پروردگارش چنین آفرید     نیابی تو بر بند یزدان کلید
بزرگی سراسر به گفتار نیست     دو صد گفته چون نیم کردار نیست
جهاندار اگر پاک نامی بدی     در این راه دانش گرامی بدی
شنیدی چو ز اینگونه گونه سخن     ز آیین شاهان و رسم کهن
دگرگونه کردی به کامم نگاه     نگشتی چنین روزگارم سیاه
از آن گفتم این بیتهای بلند     که تا شاه گیرد از این کار پند
کزین پس بداند چه باشد سخن     بیندیشد از پند پیر کهن
دگر شاعران را نیازارد او     همان حرمت خود نگهدارد او
که شاعر چو رنجد بگوید هجا     بماند هجا تا قیامت به جا
بنالم به درگاه یزدان پاک     فشاننده بر سر پراکنده خاک
که یارب روانش به آتش بسوز     دل بنده ی مستحق برفروز .

آری حکیم تک و تنها به رزم حاکم وقت سلطان محمود می رود تا از حریم مولایمان علی علیه السلام دفاع کند

نترسم که دارم ز روشندلی                    به دل مهر جان نبی و علی

.

امروز حکیم زنده است و سلطان محمود ها مرده باد حتی نامشان

.

هر که با آل علی درافتاد ورافتاد

به کوری چشم دشمنان مولایمان علی علیه السلام

.

.

(از استاد گرامی و داداش عزیزم  آقا پیمان که باز با اطلاعات نابشون به کمکمون اومد تشکر میکنملبخند )