از روزبه تا سلمان محمدی!

صلی الله علیک یا اباعبدالله الحسین(ع)

فقر مالی و تنگدستی شیعیان
نویسنده : غریب آشنا - ساعت ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٧ بهمن ۱۳٩۱
 

امام صادق (علیه السلام) فرمودند: چون گناه بنده مومن زیاد شود و جبران آن نکند، خداوند او را به غم و اندوه در دنیا گرفتار سازد تا کفاره آن شود و گرنه بیمارش کند تا کفاره آن گناهان شود و اگر باز هم چاره ساز نشد هنگام مرگ بر او سخت گیرد تا کفاره گناهش شود و اگر باز هم گناه داشته باشد در قبر عذابش کند تا هنگام دیدن پروردگار گناهی نداشته باشد.   (امالی شیخ صدوق، صفحه 49)


محمد بن حسن بن میمون می گوید:

نامه ای به امام عسکری (علیه السلام) نوشتم و از فقر و تنگدستی شکوه کردم، ولی بعدا پیش خود گفتم:"مگر امام صادق نفرموده که:فقر با ما بهتر از توانگری با دیگران است ، و کشته شدن با ما بهتر از زنده ماندن با دشمنان ما است!"

امام در پاسخ نوشت:

هرگاه گناهان دوستان ما زیاد شود ، خداوند آنها را به فقر گرفتار میکند و گاهی از بسیاری از گناهان آنان در میگذرد. همچنان که پیش خود گفته ای،فقر با ما بهتر از توانگری با دیگران است. ما برای کسانی که به ما پناهنده شوند ، پناهگاهیم ، و برای کسانی که از ما هدایت بجویند ، نوریم.

ما نگهدار کسانی هستیم که (برای نجات از گمراهی) به ما متوسل می شوند.

هرکسی ما را دوست بدارد در رتبه بلند(تقرب خداوند) با ماست،و کسی که پیرو ما نباشد به سوی آتش خواهد رفت.(1)

و در جای دیگر طی نامه ای به علی بن حسین بن بابویه قمی (یکی از فقهای بزرگ شیعه) پس از ذکر یک سلسله توصیه ها و رهنمودها چنین یادآوری می کند:

صبرکن و منتظر فرج باش که پیامبر فرموده است: برترین اعمال امت من انتظار فرج است.

شیعیان ما پیوسته در غم و اندوه خواهند بود تا فرزندم(امام دوازدهم) ظاهر شود ، همان کسی که پیامبر بشارت داده که زمین را از قسط و عدل پر خواهد ساخت، همچنانکه از ظلم و جور پر شده باشد.

ای بزرگمرد و مورد اعتماد و فقیه من! صبر کن و شیعیان مرا به صبر فرمان بده!

زمین از آن خداست و هر کسی از بندگانش را که بخواهد ، وارث آن قرار می دهد. فرجام نیکو ، تنها از آن پرهیزکاران است. سلام و رحمت خدا و برکات او بر تو و بر همه شیعیان باد! (2)

برگرفته از کتاب سیره پیشوایان به نقل از:

1.ابن شهر آشوب، مناقب آل أبى طالب، قم، کتابفروشى مصطفوى، ج 4، ص 435 - على بن عیسى الاربلى، کشف الغمّة، تبریز مکتبة بنى هاشمى، 1381 ه'. ق، ج 3، .211

2.ابن شهر آشوب، همان کتاب، ج 4، ص 425 - حاج شیخ عباس قمى، الأنوار البهیة، مشهد، کتابفروشى جعفرى، ص 161 - تتمة المنتهى، چاپ دوم، تهران، کتابفروشى مرکزى، 1333 ه'. ق، ص 299 با اندکى اختلاف در الفاظ.
با توجه به این که شهادت امام عسکرى - علیه السلام - در سال 260 و در گذشت على بن حسین بابویه در سال 329 یعنى 69 سال پس از شهادت حضرت عسکرى رخ داده، برخى، نگارش چنین نامه‏اى را با عناوینى مانند: بزرگمرد و فقیه و مورد اعتماد من، از طرف امام به وى که در آن زمان جوانى بیست ساله بوده، بعید شمرده‏اند، مگر آنکه بگوییم: وى در عین جوانى از نظر فضیلت و شخصیت معنوى در چنان رتبه والایى قرار داشته که شایسته ذکر چنین القابى بوده است (تاریخ الغیبة الصغرى، محمد صدر، الطبعة الأولى، بیروت، دار التعارف للمطبوعات، 1392 ه'. ق، ص 196).